خون شهید، امانت مسیر است

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید «سیدمحمد گلگون» متولد ۱۳۴۴ در شهرستان تنکابن به دنیا آمد. سیدمحمد گلگون عضو رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود و در لشکر ۲۵ کربلا و در رسته مهندسی به اسلام خدمت می‌کرد که در سوم اسفند ماه ۱۳۶۴، هجری شمسی در منطقه فاو شهد شیرین شهادت نوشید و در جوار رحمت الهی جای گرفت. پیکر پاک این شهید عزیز پس از تشییع در گلزار شهدای تنکابن به خاک سپرده شد.

قسمتی از وصیت نامه اشهید «سید محمد گلگون»

بنام خداوند بخشنده مهربان وصیتنامه خود را شروع می‌نمایم، وظیفه هر فرد مسلمانی است که در مقابل تجاوزات بیگانه که به میهن و دینش نموده است دفاع کند و از آنجائی که بنده سید محمد گلگون خود را یک فرد مسلمان یافتم دفاع از اسلام و میهن عزیز را یک وظیفه شرعی اسلامی دانستم و به جبهه‌های جنگ آمدم تا دست تمام غارتگران روس و انگلیس و آمریکا و ... و ذالک را از سرزمین مسلمین جهان کوتاه کنم و ما از امام عزیزمان تشکر می‌کنیم که ما را از منجلاب و فساد نجات داد و هدایتمان نمود و لازم نمی‌بینم که کسی از ما تشکر کند چرا که ما جنگ با کفر را یک وظیفه شرعی دانسته و از رهبرمان تشکر می‌نمائیم انشاالله خداوند ملت ما را از ارشادات ایشان بهره‌مند نماید و سایه روحانیت را از مملکت ما کوتاه نفرماید خداوند این منافقان کوردل را که ار کفار صدراسلام خونخوارترند نابود، سازد انشاالله ملت ما با همت مسلمین جهان دست خون آشام شرق و غرب را از سایة کشور‌های اسلامی کوتاه کرده و راه را برای رسیدن به سرزمین مقدس قدس و کربلا هموار سازد و من به طور یقین چنین روزی را می‌بینم خدایا تو خود گواهی که این حقیر برای یاری دادن به دین مقدست جان بر کف نهاده و به این آیه ادعونی استجبلکم لبیک گفته که تو مرا یاری دهی تقاضا دارم بعد از شهادتم هیچ کس به حال من نگرید و به همدیگر تبریک بگویید هیچ ناراحتی به خود راه ندهید که من در آخرت سرافراز می‌باشم در آخر چند کلمه‌ای با شما پدر و مادر صحبت دارم پدرجان! عاجزانه از تو می‌خواهم که حلالم کنید و تو‌ای مادرم که همچون فاطمه زهرا فرزندان را تربیت نموده‌ای شیرت را حلالم کن تا راحت سر به بالین خاک نهم و افتخار کنید که فرزندی را در راه خدا دادید هدف نهایی ما پیروزی اسلام است اگر نکشیم می‌کشند چه بهتر که در راه خدا کشته شویم اگر زنده ماندم خوشحالی من چشیدن مزه شهادت است و اگر کشته شدم شربت شیرین شهادتم را نوشیده‌ام در هر حال فتح نهائی با اسلام است و حسین علیه السلام آن را ثابت کرده و از شما برادرانم می‌خواهم که با صبر و استواری محکم در روز شهادتم بالای سرم بیائید و در آن لحظه بیاد حسین علیه السلام باشید که در صحرای کربلا تنها بود و شکر کنید که برادرتان فدای اسلام شد و از شما می‌خواهم که راهم را ادامه بدهید از شما خواهرانم می‌خواهم که حجاب اسلامی را حفظ کنید و نگذارید که دشمن از شهادتم خوشحال شود و همچون زینب در مقابل ظلم و جفا مقاومت کنید در آخر از شما همسرم حلالیت می‌طلبم و امیدوارم که شما همسر خوب و مهربانم الگویی باشید برای انقلاب و دیگر زنان جامعه از شما می‌خواهم بعد از شهادتم لیلاگونه بالای سرم بیایید و در آنجا اسم مرا بر لب آورید همسرم اگر در روزی بچه مان به دنیا آمد و من به درجة شهادت نائل شدم صبر کنید و صبور باشید و فرزندتان را در راه اسلام به او درس اخلاق بدهید و او را یک فرد مسلمان به جامعة اسلامی مان تحویل بدهید تا فردای قیامت روحم در آنجا شاد گردد.

پدر عزیزم! می‌دانم که چقدر برایم زحمت کشیده‌اید و چه مشکلاتی برایم پیش آمد و شما صبر کرده‌اید و همچنین شما مادرم پدر عزیزم ما یک روز به دنیا آمدیم و یک روز هم از این دنیا باید برویم چه بهتر اینکه ما در میدان نبرد رفتیم و به فریاد حسین (ع) زمان لبیک گفتیم.

بخدا قسم وقتی که به مرخصی می‌آیم و به گلزار شهدا می‌روم و شهدایی را در آنجا می‌بینم که تا چندی پیش در کنار من بودند و با هم صحبت می‌کردیم و حال به آن دنیا رفته‌اند شرمنده‌ام. پدرجان اگر من شهید شدم مرا در گلزار شهدای تنکابن پیش دوستانم پیش سروران گرامیم پیش سربازان آقا امام زمان علیه السلام شهید دیلمی، شهید ناصر پورتقی، شهید هوشنگ ملائی توانا، شهید کاظمی و دیگر شهدائی که در میدان نبرد به درجه شهادت رسیده‌اند دفن نمائید.