از دختران مدرسه میناب آغاز شد؛ از همان چهره‌های معصوم و نگاه‌های روشن که باید در حیاط مدرسه می‌دویدند، دفتر و مداد در دست می‌گرفتند، از آینده حرف می‌زدند و آرام‌آرام بزرگ می‌شدند. اما جنگ تحمیلی علیه ملت ایران، بی‌رحم‌تر از آن بود که به کودکی رحم کند. ۱۸۶ کودک پیش از آن‌که رؤیاهای‌شان کامل شود، پیش از آن‌که صدای خنده‌شان در کوچه‌ها بپیچد، نام‌شان در ردیف شهدای جنگ رمضان نشست و دل‌های تمامی انسانهای آزادی خواه جهان را لرزاند.